Najwyższa składowa harmoniczna (sinusoida) istniejąca w widmie sygnału. Wyznacza ona pasmo sygnału. Powyżej $f_m$ energia sygnału musi wynosić 0, aby uniknąć aliasingu i móc wiernie odtworzyć sygnał z próbek
Metoda analizy sygnałów niestacjonarnych. Polega na dzieleniu sygnału na krótkie segmenty za pomocą przesuwnego "okna" i obliczaniu transformaty Fouriera dla każdego z nich. Pozwala określić zmienność widma w czasie
Mechanizm: Okno wycina fragment sygnału, a FT wyznacza jego widmo. Oś czasu pokazuje, kiedy fragment wystąpił, a oś częstotliwości (pionowa) pokazuje rozkład energii w tym fragmencie. Spektrogram łączy obie osie w jedną mapę.
Opis: Przekształca sygnał z dziedziny czasu t do dziedziny częstotliwości f. Pozwala wyznaczyć widmo sygnałów nieokresowych. Wzór: X(f) = \int x(t) e^{-j2\pi ft} dt. Wynikiem jest funkcja ciągła, zazwyczaj zespolona.
Cechy: Liniowość, przesunięcie w czasie (zmiana fazy w widmie), skalowanie (zwężenie w czasie = poszerzenie widma). Kluczowa cecha: splot w czasie to mnożenie w częstotliwości.
Splot x(t) i h(t) to funkcja y(t) będąca całką iloczynu jednego sygnału i przesuniętego, odwróconego drugiego sygnału. Opisuje matematycznie proces filtracji.
Splot w dziedzinie czasu odpowiada mnożeniu w dziedzinie częstotliwości. Dzięki temu skomplikowane całkowanie w czasie można zastąpić prostym mnożeniem widm.